Вчера Зоран Заев изјави дека секогаш бил, и дека е, за дијалог. Во тој дух, тој рече: „Јас сум првиот што секогаш го почитува дијалогот и сега имам намера целосно да го почитувам, но нема да поднесам о с т а в к а (која, патем, е предвидена со Пржинскиот договор, заб. Љ.Ц.) ако некој ги блокира законите во Собранието, а без поднесување на оставката, нема п о ч н у в а њ е на постапката за одржување на изборите.“ Чудно некое сфаќање на дијалогот и на демократијата, бидејќи оваа негова изјава (да е само таа) се сведува на следново: „Или ќе биде по мое, или ништо нема да биде.
“ Можеби тоа е „навистина“ демократија, онака како што ја сфаќа сегашната власт. Меѓутоа, кога не се остава место за поинакви мислења и решенија не само што станува збор за најгруба автократија, туку потсетува на Дивиот запад, од предминатиот век, кога некои шерифи палеле и гаселе, онака како што ќе им се посака. Во оваа смисла, парадигматичен е меанџијата/судија Рој Бин (познат и како судија за бесење, макар што само двојца осудил со казна бесење), кој бил Закон на сѐ што се наоѓа западно од Рио Пекос.
Во македонскиот случај, на сѐ што се наоѓа источно од Западот. Може, по избор, и источно од рајот! За Бил Хикок (познат и како Дивиот), како и за други шерифи-нешерифи, во некоја друга пригодна пригода
Креирано од:
СЛИЧНИ ОБЈАВИ
Првиот заменик-претседател на Владата, Беким Сали се сретна со претседателот на ДИК, Бојан Маричиќ и потпретседателот Абдуш Демири
Обидите за дискредитација нема да ја промени реалноста дека СДС се соочува со сопствениот политички крај, а ВМРО-ДПМНЕ ја гради иднината
Лефков: Техничката влада е дивоградба во правниот систем, власта мора да произлегува директно од волјата на граѓаните