Летото тромаво одминува,
Полека есента настапува,
Учебната година започнува,
Но, тоа не ме радува
Ме тера да тагувам.
Училиштето обелено со вар,
На врата виси катинар,
Селото е празно пусто,
Празен е и школскиот двор.
Нема смеа нема џагор.
Каде се учителите ?
Каде се родителите?
Зошто ги нема децата?
Јаве ли е или само сон?
Онемел школскиот ѕвон !
Времиња чудни судбини тешки,
На очи навираат солзите жешки,
Селата се празнат татковино драга,
Ми иде да викам да плачам ко дете,
Ме обзема тага, ме обзема тага.
Пишува: Васил МАНЕВСКИ

СЛИЧНИ ОБЈАВИ
Николоски: Изградбата на автопатот Охрид-Кичево се одвива по план, она што беше невозможно станува реалност
Кривина пријава за 19 годишен кочанчанец за полово вознемирување
Сојузот на спортови на Скопје ги додели наградите „13 Ноември“, каратистот Матеј Белистојаноски одликуван за најдобар спортист