Ако една доволно силна мисла може да го дефинира текот на цела една ера на постоење на цивилизацијата, што е тоа што допринело до појавата на таа мисла?
Оваа филозофско-научна дилема ги мачела умовите на најголемите мислители на нашата позната и непозната цивилизација. До ден денес и покрај сите расположиви научни сознанија, се уште до крај не е дефинирано што е тоа што претставува врска помеѓу духовното и материјалното. Дали тоа е некаква материјална честичка? Дали станува збор за светлина, енергија, бран? Дали претставува се уште ненапишана закономерност која иако невидлива сепак е тука и постои?
Исто како љубовта на пример?
Што е тоа што предизвикува љубов кај човекот? Како љубовта може да се квантифицира и диверзифицира? Силата на гравитацијата долго време од развојот на човековата цивилизација била непознаница, но и покрај тоа таа постоела, се додека не била дефинирана со серија научни аргументи низ подолг временски период од нашата историја.
Исак Њутн- таткото на класичната механика кој што се изучува во пониските години од нашето општоприфатено образование дал допринос кон само еден сегмент на восприемање на врската помеѓу духовниот и материјалниот свет.
Пред него постоеле своевидни филозофски, теолошки и псеудонаучни сознанија за односот на духовното (невидливото) и материјалносто (видливо, опипливо). Односот меѓу материјалното и духовното е повеќе сегментарен феномен кој во себе содржи голем број на интегрирани сили и влијанија, меѓу кои најпознат е можеби феноменот на гравитацијата.
Историскиот развој на знаењето за гравитацијата е долготраен и се движи од древни интуитивни согледувања до прецизни научни теории. Во продолжение ќе дадам краток преглед на развојот на сваќањето за гравитацијата поделен по важни историски фази:
1. Древна мисла и Антиката
Аристотел (4 век п.н.е.)
Овој дрвен филозоф верувал дека телата се движат кон нивното „природно место“. На пример, тешките тела „паѓаат“ кон центарот на светот (Земјата), додека лесните се движат нагоре (како оган).
➤ Аристотел немал концепт на перцепција за гравитација како сила, туку како вродена особина на телата.
2. Среден век и исламската наука
Исламските научници (на пр. Ал-Бируни, Авицена, и Насир ал-Дин ал-Туси) развиле идеи кои го критикуваа Аристотеловото гледање и вовеле поими кои потсетуваат на концептот на перцепција на инерцијата.
➤Ваквите идеи влијаеле на подоцнежниот развој на европската наука.
3. Коперник, Кеплер и Галилеј (16–17 век)
Николa Коперник (1473–1543)
Понуди хелиоцентричен модел на Сончевиот систем — дека Сонцето, а не Земјата, е во центарот.
➤ Тоа беше основа за поинакво сфаќање на движењето на телата.
Јоханес Кеплер (1571–1630)
Формулирал три закони за движење на планетите врз основа на набљудувањата и сознанијата на астрономот Тихо Брахе.
➤ Со своите закони Кеплер докажал дека орбитите на движење на големите космички тела се елиптични, а не кружни.
Галилео Галилеј (1564–1642)
Експериментално покажал дека сите тела паѓаат со иста забрзаност, без разлика на нивната маса (ако се игнорира отпорот на воздухот).
➤ Ги поставил темелите на експерименталната наука.
4. Исак Њутн (1643–1727) — донел револуција во разбирањето на гравитацијата во своето дело „Philosophiæ Naturalis Principia Mathematica“ (1687).
Њутн го формулирал универзалниот закон на гравитација:
Секоја честичка во универзумот привлекува секоја друга со сила што е пропорционална на нивните маси и обратно пропорционална на квадратот на растојанието меѓу нив.
Со тоа ги обединил земските и небесните движења под ист закон — што претставува достојно револуционерен чекор за Њутн да биде наречен татко на грвитацијата.
5. Алберт Ајнштајн и Теоријата на релативитетот (20 век)
Општа теорија на релативитет (1915)
Во контекст на сите претходни сознанија пред него, Ајнштајн предложи ново сфаќање:
-Гравитацијата не е сила, туку резултат на закривување на просторот и времето (просторно-временскиот континуум) предизвикано од масата.
➤ Масивни објекти „го закривуваат“ континуитетот на простор-времето, и телата се движат по тие закривени патеки.
Оваа теорија успешно ги објаснува појавите што Њутновата класична теорија не можеше да ги објасни — како што е прецесијата на орбитата на Меркур и гравитационата леќа.
6. Современи истражувања (21 век)
Гравитациони бранови
Во 2015 година беа детектирани и дефинирани за првпат од страна на LIGO (Laser Interferometer Gravitational-wave Observatory) лабараторијата.
Гравитациските бранови се „бранувања“ во простор-времето предизвикани од некои од најсилните и енергичните процеси во Универзумот. Алберт Ајнштајн го предвидел постоењето на гравитациски бранови во 1916 година во неговата општа теорија на релативноста. Математиката на Ајнштајн покажала дека масивните забрзувачки објекти (нешта како неутронски ѕвезди или црни дупки што орбитираат една околу друга) би го нарушиле континуитетот на простор-времето на таков начин што „брановите“ на брановидниот континуитет на простор-време би се ширеле во сите правци подалеку од изворот. Овие космички бранувања би патувале со брзина на светлината, носејќи со себе информации за нивното потекло, како и индиции за самата природа на гравитацијата.
Најсилните гравитациски бранови се создаваат од катаклизмични настани како што се судир на црни дупки, супернови (масивни ѕвезди што експлодираат на крајот од нивниот животен век) и судир на неутронски ѕвезди. Се предвидува дека други гравитациски бранови се предизвикани од ротацијата на неутронски ѕвезди што не се совршени сфери, а можеби дури и од остатоците од гравитационото зрачење создадено од Големата експлозија.
Оваа теорија на LIGO лабараторијата е директна потврда на Ајнштајновата теорија.
*Квантна гравитација
Денес научниците се обидуваат да ја спојат гравитацијата (која е опишана со релативитет) со квантната механика. Теории како стринг теорија и квантна теорија на полето во закривен простор се во развој.
И гледате како од една обична мисла за тоа на кој начин таа може да го промени светот и околината околу единката која размислува на еден или друг начин, дојдовме до космички рамки на закономерности кои се толку големи што го дефинираат целото постоење на универзумот.
Нашите мисли се наш допринос во овој универзум. На позитивен или негативен начин зависно од аспектот на гледање на нештата. А нашите чувства се своевидни гравитациони бранови кои ги дефинираат односите помеѓу целиот материјален свет.
А најзначајно чувство од сите е чувството на ЉУБОВТА.
Затоа сакајте се луѓе, така како што сонцето ја сака земјата, та не дозволува нашата планета да залута во темнината на универзумот.
ПС. На вашиот мозок не му е гајле за вашите соништа, туку дали се наоѓате во зона на конфор и безбедност. Освен ако не го научите сопствениот ум дека растот на вашата духовност е безбеден, умот ќе продолжи да ги запира прогресот секој пат кога ќе се приближите до некоја позитивна промена.
Креирано од:
СЛИЧНИ ОБЈАВИ
Про-бугаринот Венко Филипче нека покаже како треба и нека ги стави бугарите во статутот на СДСМ, Македонскиот устав не му е дедовина да го решета како ќе му текне
Зошто НАТО не го активира членот 5 во војната меѓу САД и Иран?
Синдикалниот комунизам е мртов. Македонија како земја на услуги треба да развива трудов раст а не секојдневие на социјална пропаст