БРЕГАЛНИЧКИ ПОРТАЛ

ИДЕНТИТЕТ НА РЕГИОНОТ

Дали сте за’ дополнителни роботски додатоци на тело за зголемување на можностите и порформансите во секојдневниот живот?

HTML Image as link Имате потреба од нов веб сајт?
An image from Squarespace
Пренеси го гласот

Колку пати сте побарале од некого да ја отвори вратата додека носите нешто, или сте се заплеткале со клучевите од влезната врата со рацете полни со шопинг? Не би ли било одлично ако можевте да си помогнете дополнително?

Ова е една од целите на подобрување на перформанските на човековото движење и моќности, нова и растечка област на истражување која има за цел да ги прошири човечките способности надвор од нивните природни граници. Во оваа област, истражувачите развиваат и проучуваат вештачки екстремитети кои можат да се додадат на човечкото тело. Тие се познати како дополнителни роботски екстремитети или ДРЕ.

Сегашните ДРЕ се во голема мера експериментални, но во иднина употребливите роботски екстремитети би можеле да помогнат во низа области. Тие би можеле да имаат влијание во производството, здравствената заштита, вселената, музиката, уметноста, игрите и рехабилитацијата.
Технологијата што ги подобрува физичките и менталните способности на луѓето повеќе не е резервирана за научната фантастика.

HTML Image as link НЕТКРИЕНО БОГАТСТВО ОД ТРАДИЦИЈА, ПРИРОДА, ИСТОРИЈА...
An image from Squarespace

Во наредниот период ќе истражуваме најсовремени начини на кои човечките способности би можеле да се зголемат сега и во блиска иднина, како и за етиката на овие иновации.

За разлика од медицинскит помагала и протезите, ДРЕ го зголемуваат вкупниот капацитет на човечкото тело, наместо да го обновуваат капацитетот на исчезнатиот екстремитет. Ако сте запознаени со филмскиот универзум на Марвел, помислете на Доктор Октопус – неговите механички раце се фиктивни примери за овој вид технологија.

Во реалниот свет, научниците создадоа дополнителни раце малку слични на оние на Док Ок (но бенигни), како и дополнителни нозе и прсти.
Овие дополнителни екстремитети не изгледаат ниту се однесуваат како вистински човечки раце или нозе. Тие се комбинации од цврсти материјали, мотори и актуатори – механички уреди што произведуваат сила. Тие можат да се носат како ранец или часовник.

Досега, тие имаат тенденција да се контролираат со помош на друг дел од телото, најчесто стапалото. Со користење на педали или чевли опремени со сензори, едно лице може да генерира сили или да прави движења со нозете кои потоа се претвораат во движења на роботскиот екстремитет. Неодамнешните лабараториски тестови, исто така, истражуваа користење на мускулите околу ушите за контрола на вакви екстремитети и додатоци.

Дизајнерите обично избегнуваат да ги користат рацете и нозете како контролери. Ова е за да се максимизира дополнителниот капацитет што го обезбедуваат дополнителните екстремитети.

“Третиот палец” е развиен од дизајнерот за зголемување на телото Дани Клод во соработка со Универзитетот во Кембриџ.

Често прашање е дали роботските екстремитети би можеле да бидат контролирани од мозокот. Сè уште не се, иако научниците ја истражувале идејата.

Кога мозокот испраќа електрични сигнали преку нервите за да ги контролира мускулите, само одредени фреквенции од тие сигнали всушност пренесуваат информации што упатуваат на движење. Во суштина постои резервен пропусен опсег во нервната сигнална мрежа на телото.

Некои истражувачи се обиделе да видат дали овој резервен капацитет може да се искористи – независно од вистинското движење на мускулите и неинвазивно – за контрола на ДРЕ.

Иако ветувачки, овој пристап имал ниска стапка на успех. Неговата сложеност и долгиот период на калибрација и обука потребен за корисниците веројатно го прават несоодветен.

Две раце се добри, четири раце подобри?
Дополнителните роботски екстремитети се дизајнирани да обезбедат нешто дополнително на природното тело. Тие треба да работат заедно со нашите природни екстремитети, без да ги ограничат нивните природни функции. Целта не е да се создадат автономни ентитети што можат да работат наместо нечие тело. Напротив, тоа е да им се дадат на луѓето дополнителни алатки што можат да ги контролираат и користат.

На пример, еден ден би можеле да носите ранец со две роботски раце прикачени и да ги користите за да го држите панелот на таванот на место додека го навртувате на таванот. Или би можеле да имате ремен со две дополнителни ногарки за да ве држи стабилни во неприродна положба, оставајќи ги рацете слободни да поправите нешто. Или би можеле да имате шести прст, што би можело да ви овозможи да отворите шише со едната рака.

Овие примери можеби изгледаат научна фантастика, но сите се реализирани и тестирани во лабораторија.

Индустриските употреби почнуваат да се истражуваат. Иден хирург би можел да ракува со четири хируршки алатки истовремено, на пример. Или оператор за спасување би можел веднаш да извлече жртва од земјотрес додека крева остатоци, без да треба да чека поддршка.

Но, засега, ваквите употреби остануваат амбиции. Ова поле е сè уште во голема мера експериментално, а перформансите на ДРЕ се ограничени. Постоечките уреди често се тешки, гломазни и тешки за носење, а нивната брзина е обично ограничена од безбедносни причини.

Учењето да се користат добро, исто така, бара многу напор, особено затоа што сегашните контролни интерфејси имаат тенденција да бидат сложени и неинтуитивни. Сепак, студиите за тоа како луѓето реагираат на користење на вишок роботски екстремитети откриле дека тие можат да ги научат основите на контролирање на третата рака или шестиот прст за помалку од еден час.

Повратните информации играат клучна улога во овој процес на учење. Вибрирачките мотори и електродите што обезбедуваат мала струја можат да им помогнат на луѓето да го „почувствуваат“ роботскиот екстремитет што го контролираат.

Ова е клучно за моторното учење: кога се обидувате да играте тенис или пијано, вашите допирни сетила играат важна улога во тоа што му овозможуваат на вашиот мозок да го научи правилното движење.

Истото важи и за роботски екстремитет. Сензорните повратни информации се исто така клучни за мозокот да го третира ДРЕ-ет како дел од природното тело.

И покрај предизвиците при учењето за нивна употреба, истражувањата покажуваат дека луѓето со текот на времето стануваат вешти во користењето на дополнителни роботски екстремитети, како и дека мозокот се прилагодува и ги вклучува овие дополнителни екстремитети до степен на чувство дека тие се сосема природни. Ова укажува на тоа дека постои реален потенцијал за иднината во оваа област.

Во меѓувреме, важно е да се подигне свеста за зголемувањето на човечките способности преку технологија (human augmentation), а особено за ДРЕ-тите. Повеќето луѓе немаат претстава што значи тоа или дека воопшто постојат вакви уреди.

Сега кога знаете дека тие постојат, за што би ги користеле овие екстремитети?

Креирано од:


Пренеси го гласот