БРЕГАЛНИЧКИ ПОРТАЛ

ИДЕНТИТЕТ НА РЕГИОНОТ

РАБОТНИЧКАТА КЛАСА НА ОЛИМПИСКИ

HTML Image as link Имате потреба од нов веб сајт?
An image from Squarespace
Пренеси го гласот

„Ти никогаш нема да бидеш левичар“ — ми напиша една другарка. Како?

„Па пишуваш постојано за пијаната работничка класа. Не си Пруст.“

„Точно“ — ме стави во замисла.

HTML Image as link НЕТКРИЕНО БОГАТСТВО ОД ТРАДИЦИЈА, ПРИРОДА, ИСТОРИЈА...
An image from Squarespace

Но, откако се вратив дебел од Скопје ги прашав левите радикали каде да одам.

Се вратив во друга Битола.

„Теретана“ — ми рекоја. Но, одбив.

Оди на вратила. Исто. Чаре?

„Ќе одиш на базен.“

Пораснав на Довлеџик и 1997 продавав сладоледи. Тогаш прв пат сфатив дека некои купуваат, а некои само гледаат. Скриен детаљ за моите биографии.

„Сите други места освен библиотеката во која одиш бараат пари кои ги немаш.“ — рече Мантрашевски.

„Кој базен е тој?“

„Олимпискиот.“

„Но, немам пари. Океј може да најдам 100 денари за еден ден.“

„Има catch“ — рече Мантрашевски.

„Кој?“

„Одиш после 6 попладне. На врата никој не кине карти. Фрлаат хлор во 7. Но имаш твој пролетерски саат.“

Имаше сезонска Мантрашевски. И наочарчиња за пливање.

Пливаше наутро и идеше во шест со мене.

Олимписки е, плав, но не многу голем. Во него сите изгледаат помали отколку што се.

Под падините на Тумбе Кафе.

Почнав да пливам, вертикално.

И јас како Мантрашевски пливав додека над тебе не почнеше да истура хлор работникот. Тој чекаше да допливам.

И почнуваше.

Нема поголема работничка солидарност.

Се прочу мојата навика да слабеам пливајќи.

Еден угледен човек, преведувач во театарот, на теревенка на „Солунска“ пред сите ми рече: „Како не ти е срам, да се шлапаш со Ѓупците.“

„Олимписки е… егалитарен“, реков, којзнае како ме сфати.

Пишува: Алекс Букарски

Креирано од:


Пренеси го гласот