Мајката со неподвижен, нем поглед, полн со болка го држеше стапалото на својот син легнат во кофчегот. Несакаше да ја прифати грозната реалност која полека се ближеше.
-Се ќе ти прости мама, Никола. Се, тивко повторуваше. Додека јас стоев спроти неа, со знамето во раце и очи полни солзи. Наоколу комитите плачеа. Сите плачевме. Женските крици ви го распаруваа срцето. А на сликата Никола се насмевнуваше како да сака да ни каже: без грижи браќа и сестри Македонци. Јас одам на едно подобро место од каде што сигурно ќе ве чувам…
Наеднаш попот даде знак. Гробарите го затворија кофчегот и полека го спуштија во земја. Се слушна силен плач кој одекна до небото. Понатаму, не се сеќавам. Но знам дека плачев.

СЛИЧНИ ОБЈАВИ
Вашето дете често се буди навечер? Дознајте што можете да направите на бесплатната онлајн обука на dm и „Матрона“!
АХВ и Ветеринарната комора партнерски ќе бараат решенија за предизвиците
Денеска се одржа саем на женско претприемништво „ЕКСПО 2026“