Живееме во време во кое знаењето не секогаш се почитува, чесноста не секогаш се наградува, а карактерот понекогаш станува најголемата пречка за напредување. Не затоа што човекот со принципи не знае да се приспособи, туку затоа што одбива да се продаде за туѓо одобрување.
Денес не е доволно да бидеш способен. Мораш и да бидеш послушен. Не е доволно да работиш чесно. Мораш да знаеш кому да му се насмееш, пред кого да замолчиш и кога да ја сокриеш вистината. Во таква средина, човекот со став лесно станува непожелен, а оној што вешто ги менува убедувањата станува прифатлив.
Најголемата трагедија на едно општество не е недостатокот од образовани луѓе, туку недостатокот од морална храброст. Можеме да имаме дипломи, титули, функции и јавни признанија, но ако зад нив нема интегритет, се останува само празна фасада.
Особено загрижува кога оние што се трудат, создаваат, пишуваат, образуваат и оставаат трага се дочекуваат со сомнеж, потценување или завист. Наместо да се отвори простор за квалитет, се создава простор за натпревар во омаловажување. Наместо да се поддржи успехот, се бара неговата слабост.
Но, постои нешто што никој не може да ти го одземе личниот интегритет. Можеш да останеш без признание, без аплауз, без поддршка од оние од кои си ја очекувал, но не смееш да останеш без себе.
Не секој што молчи е мудар, ниту секој што зборува е арогантен. Понекогаш гласот на човекот е единствената одбрана од неправдата. А понекогаш токму вистината е она што најмногу ги вознемирува оние што се навикнале сите да им аплаудираат.
На општеството не му требаат повеќе луѓе што знаат да се додворуваат. Му требаат луѓе што знаат да преземат одговорност. Не му требаат титули без содржина, туку знаење со совест, моќ со одговорност и успех без газење по туѓото достоинство.
Затоа, не плашете се од луѓето што имаат став. Плашете се од средини во кои никој повеќе не се осмелува да го каже она што сите го знаат.
Зашто кога карактерот ќе стане непријател, а послушноста доблест, тогаш проблемот не е во поединецот проблемот е во општеството што ги заменило вредностите.
Пишува: проф.Радица Таскова

СЛИЧНИ ОБЈАВИ
СРЃАН ВАЉАРЕВИЌ: ЛИРСКИ СТОИК
ЖЕНИТЕ ГИ ЗАКОПУВАМЕ СО ЦВЕЌЕ, А НАСИЛСТВОТО ГО ОСТАВАМЕ ЖИВО!
Радица Таскова: МАКЕДОНИЈО, КАДЕ НИ ИСЧЕЗНА ЧОВЕЧНОСТА?